Η ιδέα άνθρωπος

 

Η ιδέα άνθρωπος δεν είναι απλή έννοια. Είναι αρχέτυπο φως μέσα μας. Είναι κάλεσμα που μας οδηγεί να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Να ζήσουμε σε σχέση με τον εαυτό μας, με τον συνάνθρωπο και τον Θεό. Είναι συνείδηση που αναπνέει στο Σύμπαν. Είναι μια εικόνα που ζει, δίνει, λαμβάνει και αναπνέει μαζί με το Σύμπαν.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το θαύμα, όπως η καρδιά που πάλλεται μεταξύ Γης και Ουρανού, ανάμεσα στο εγώ και στο Είμαι, ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα. Μια δόνηση που ενώνει την ύλη με το πνεύμα.

Ο άνθρωπος διαθέτει ένα βασικό χαρακτηριστικό: είναι «υποχρεωμένος» να ενώσει την Γη με τον Ουρανό. Για να το πραγματοποιήσει πρέπει να κατανοήσει πλήρως ότι ο ίδιος εμπεριέχει και τον Ουρανό και τη Γη. Καταλαβαίνει, όμως, ότι αυτός ο δρόμος δεν έχει σχέση μόνον με λειτουργίες του γήϊνου επιπέδου, ούτε και μόνον με λειτουργίες του ουράνιου. Πρέπει να καταφέρει να γνωρίσει τι σημαίνει ουρανός και γη, να συγκεκριμενοποιήσει μέσα του αυτές τις δύο καταστάσεις. Δεν μπορεί να αγνοήσει ούτε τη μια ούτε την άλλη. Πρέπει ο ίδιος να δημιουργήσει γέφυρα, την οποία πρωτίστως και περνά.

Στην αντίληψη του ανθρώπου, στην ψυχή του και στο νου του, υπάρχουν πολλά. Εκείνο που διαπιστώνει είναι το πρώτο μαζί: την Γη, τον Ουρανό και τη γέφυρα που τα συνδέει (σώμα, ψυχή και πνεύμα). Αρχές που δεν επιδέχονται μεσοβέζικες προσεγγίσεις.

Δυο κόσμοι διεκδικούν τον άνθρωπο. Ο ένας τον τραβά προς τα κάτω. Ο άλλος τον καλεί προς τα άνω. Ανάμεσά τους εκτείνεται ο χώρος της ελευθερίας του, εκεί όπου η ψυχή του μαθαίνει να ισορροπεί.

Από την γήϊνη πλευρά αντιλαμβάνεται το εγώ και από την κατάσταση του Ουρανού αντιλαμβάνεται τον Νου. Ο Νους επιβάλλεται να μπει στη διαδικασία να γεφυρώσει τη σχέση του με την Καρδιά. Όποια προσέγγιση κι αν ακολουθήσει, διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν υπηρετήσει τη σχέση αυτής της σύνδεσης. Το μόνο επίπεδο που μπορούν να προστεθούν ανόμοια πράγματα ως ένα, είναι αυτό που οδηγεί από τη Γη στον Ουρανό. Πχ έχουμε το σώμα ως ύλη, την ψυχή-αιθέρα που είναι η θάλασσά μας και το πνεύμα, μια κατάσταση που συνδέεται με το «γεννηθήτω Φως».

Ο άνθρωπος ζει μέσα σε ένα σύμπαν δυνάμεων. Η ίδια φυσική που κρατά τη γη σε τροχιά δρα μέσα του. Μόνον που στον άνθρωπο αυτές οι δυνάμεις παίρνουν υπαρξιακό νόημα.

Η γη είναι ο τόπος της βαρύτητας, του ορίου, της ύλης. Εδώ ριζώνεται, γεννιέται, πονά, εργάζεται.

1) Η βαρύτητα είναι νόμος της ύπαρξης. Τον κρατά δεμένο αλλά χωρίς αυτή την γείωση δεν υπάρχει καρπός, σταθερότητα. Ό,τι αποκόπτεται από τη γη, μαραίνεται. Η βαρύτητα είναι ο νόμος της ενσάρκωσης. Η ενσάρκωση είναι μια κάθοδος Ο Θεός κατέρχεται μέσα στην ύλη. Έτσι έχει βάρος. Δεν είναι απλώς μια δύναμη που τραβά προς τα κάτω, αλλά μια δύναμη που συνδέει. Η ενσάρκωση είναι η ταπείνωση του Θεού. Η βαρύτητα είναι η εικόνα, ο τύπος της ταπείνωσης.

2) Ο ουρανός είναι ο τόπος της ελευθερίας, του φωτός, της άνωσης. Η άνωση είναι η δύναμη που σηκώνει την ψυχή. Είναι η χάρις που αντιμάχεται την έλξη της φθοράς.

Όταν ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του προς τα πάνω δεν απορρίπτει τη γη. Την ανεβάζει μαζί του, την μεταμορφώνει. Η πνευματική ανάταση δεν είναι φυγή από τον κόσμο αλλά λύτρωση του κόσμου μέσα από τον άνθρωπο. Η βαρύτητα και η άνωση δεν είναι αντίπαλες δυνάμεις αλλά συνεργοί στην πορεία προς το Φως. Χωρίς βαρύτητα δεν υπάρχει σταθερότητα, χωρίς άνωση δεν υπάρχει ανάταση.

Η αλήθεια βρίσκεται στο ενδιάμεσο. Εκεί που ο άνθρωπος κρατά τη Γη με τα πόδια του και τον Ουρανό με τον νου και την καρδιά του. Αυτή η σχέση είναι ισορροπία δυνάμεων.

Και πάμε τώρα στην κίνηση της ύπαρξης, ανάμεσα στην φυγόκεντρο και την κεντρομόλο. Η φυγόκεντρος δύναμη ωθεί προς τον κόσμο, προς τη δράση. Η κεντρομόλος τον επαναφέρει στο κέντρο, στην εσωτερικότητα, στο Θεό. Η ισορροπία των δυο αυτών δυνάμεων γεννά την αρμονία.

Όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς κέντρο χάνεται στην περιφέρεια. Η ζωή είναι κυκλική πορεία, έξοδος και επιστροφή.

Ο Χριστός δεν ήρθε να καταργήσει τη Γη αλλά να την ενώσει με τον Ουρανό. Δεν καταργεί την βαρύτητα. Την μεταμορφώνει. Το σώμα γίνεται φορέας του ανθρώπου. Έχουμε μια πορεία από την κάθοδο στην ανάληψη. Στον Χριστό η βαρύτητα του ανθρώπου συναντά την άνωση του Θεού. Ο άνθρωπος δεν καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη Γη και στον Ουρανό, αλλά να τα ενώσει μέσα του, να γίνει ο ίδιος τόπος συνάντησης του Θεού και της Δημιουργίας του. Η βαρύτητα γίνεται ταπείνωση, η άνωση γίνεται χάρις.

Η ζωή, όμως, αναπνέει μέσα από δύο άλλες λειτουργίες, την προσφορά και την αποδοχή. Η κεντρομόλος τον επιστρέφει στο κέντρο, στην σιωπή, στην αυτογνωσία. Η φυγόκεντρος τον ωθεί από το κέντρο στον κόσμο, στην ένωση, στη δημιουργία. Και μέσα σ΄αυτόν τον παλμό ζει το μυστήριο του δούναι του λαβείν. Τότε η ύπαρξη βρίσκεται σε ισορροπία.

Τίποτα δεν είναι στατικό. Είναι ρυθμός, κίνηση, παλμός φωτός. Είναι φως που πήρε σχήμα.

Η βαρύτητα διδάσκει ταπεινότητα. Η άνωση διδάσκει ελπίδα, προσδοκία. Η κεντρομόλος διδάσκει σιωπή. Η φυγόκεντρος, σχέση. Και η αρμονία ανάμεσα στο Δούναι και το Λαβείν φέρνει την ισορροπία.

Η πρώτη εξίσωση που δημιουργείται είναι η ευθεία ως προς την κατανόηση της Δημιουργίας: το αίτιο στην μία άκρη και η διαδρομή προς το αιτιατό. Η γέφυρα είμαι εγώ, ο νους και η καρδιά του ανθρωπίνου όντος. Εάν έχεις μόνον το εγώ, τότε υπηρετείς το φαινόμενο, το φαινομενικό και απαξιώνεις την αρχική αιτία που είναι η αρχή της Δημιουργίας. Το εγώ δοξάζει το φαινόμενο. Το αρχικό αίτιο δοξάζει τον Θεό.

Όλη η Δημιουργία απευθύνεται στον άνθρωπο, άρα αν τον αφαιρέσεις από την Δημιουργία τι θα έχεις; Ο άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί να υπερβεί τον διαχωρισμό, την σκληρότητα, την εξουσιαστική δύναμη, την καταστροφή και να οδηγήσει στη σύνθεση και να πει: υπηρετώ τη Ζωή. Τότε το εγώ υποκλίνεται στο εμείς, γίνεται αδερφός και όχι ο εχθρός…

Το μεγάλο πρόβλημα για τον άνθρωπο είναι να αναγνωρίσει μέσα στην ίδια του την ύπαρξη τον τρόπο αξιολόγησης των δεδομένων της Δημιουργίας. Αλλά χαραμίζεται, κάνοντας πράγματα που έχουν να κάνουν με την υπέρμετρη αγωνία της διαβίωσής του και όχι την βίωση της πραγματικότητας, της Αλήθειας: να ενώσει τα άνω με τα κάτω και όχι να εγκλωβιστεί στα κάτω. Όταν δεν υπάρχει σχέση με τα άνω τότε μιλάμε για θάνατο και φθορά. Η υπέρβαση είναι σχέση των άνω με τα κάτω.

Ο άνθρωπος είναι, λοιπόν, αυτός που συνδέει τη Γη με τον Ουρανό. Η Μητέρα του Θεού μας το έχει διδάξει πλήρως ως Γέφυρα που ένωσε τη Γη με τον Ουρανό.

Το θαύμα, λοιπόν, είναι μια ύπαρξη που ζει, δίνει, λαμβάνει, αγαπά και αναπνέει μαζί με το σύμπαν.

Συνοπτικά

Η ζωή του ανθρώπου κινείται όπως η αναπνοή, δηλαδή εισπνοή - εκπνοή.
Η βαρύτητα κρατά τον άνθρωπο στη γη, η άνωση τον καλεί στον Ουρανό, στο φως
Η φυγόκεντρος ανοίγει τον άνθρωπο στον κόσμο. Η κεντρομόλος τον επιστρέφει στο εσωτερικό του κέντρο.

Μέσα σε αυτόν τον παλμό ζει το μυστήριο του Δούναι και του Λαβείν. Η προσφορά και η αποδοχή του δίνουν την κατάσταση της ισορροπίας στη ζωή.

Η ιδέα Άνθρωπος είναι μια εικόνα που μας καθοδηγεί. Μια ύπαρξη που αναζητά το φως, μια ύπαρξη που θέλει να γνωρίσει τον εαυτό της και να αγαπήσει τον κόσμο γύρω της. Η ιδέα Άνθρωπος είναι ρυθμός, κίνηση, φως που παίρνει μορφή. Είναι εικόνα που ζει, αναπνέει μαζί με το σύμπαν, μια ιδέα που έγινε πρόσωπο, μια αναπνοή που φέρνει το φως στον κόσμο. Τελικά, είναι η σάρκα που ανασαίνει πνεύμα, είναι η γη που θυμάται τον ουρανό.

Δίνουμε και λαμβάνουμε, αγαπάμε και γνωρίζουμε πως είμαστε φως μέσα στο σύμπαν.

Η φιλοσοφία μας καλεί να ζήσουμε τον εαυτό μας και η θεολογία μας καλεί να ζήσουμε σε σχέση, δηλαδή όχι το εγώ, αλλά το εγώ είμαι μαζί, άρα είναι.

Στη Μεταμόρφωση η ενσάρκωση και η Ανάσταση αντηχούν μαζί.

Ο άνθρωπος οφείλει να συντονιστεί με τους ήχους της δικής του πορείας, του δικού του προορισμού, να ενώσει τα κάτω με τα άνω. Ξοδεύεται σε διαδρομές άσκοπες και το τραγικό είναι ότι γνωρίζει ότι δεν τον εξελίσσουν αλλά τον εγκλωβίζουν στο πουθενά.

Ζητάμε φίλους; Θέλουμε αγάπη, Θεία Χάρη, χαρά, ομόνοια, ευτυχία, επίγνωση της θεϊκής μας καταγωγής; Ας υπηρετήσουμε το Συν και όχι το διά. Είμαστε παιδιά του Θεού. Ας μην είμαστε αυτοί που διασπούν τη σχέση τους με τον Δημιουργό τους, χρησιμοποιώντας ό,τι αντιτίθεται στον Νόμο της Ενότητας. Όποιος βάζει απέναντι τον άλλον, ήδη έχει διαχωριστεί από τον Νόμο της Ενότητας. Η υπέρβαση οδηγεί σε πεδία πνευματικά. Η υποβάθμιση οδηγεί στο χάος. Τι είναι το χάος; Είναι όλα, αλλά ασύνδετα μεταξύ τους. Είναι χωρίς συνείδηση, χωρίς κοινωνία. Εκεί ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να φωνάξει το όνομα κάποιου άλλου, μένοντας μια διαχωρισμένη μονάδα χωρίς προορισμό.

Τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή μας είναι αυτά που μας πλήγωσαν γιατί ενεργοποιούν τη συγχώρηση.

Ο δρόμος προς την εξέλιξη είναι η κάθε στιγμή. Φρόντιζε ώστε η προστασία να σε κάνει απλό, σεμνό και όχι αλαζόνα. Η αλαζονεία δηλώνει χάος και όχι στη ζωή.

Όταν λέμε εικόνα και ομοίωση τι εννοούμε; Η εικόνα αναφέρεται στην ίδια τη φύση του ανθρώπου, όπως αυτός δημιουργήθηκε. Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Έχει λογική (διάνοια), ελευθερία (αυτεξούσιο) και δυνατότητα σχέσης με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Δηλαδή μπορεί να αγαπά και να δημιουργεί.

Η ομοίωση είναι η εξελικτική και δυναμική πορεία του, όχι κάτι δεδομένο. Να γίνει όμοιος με το Θεό κατά χάρη. Η ομοίωση είναι πρόσκληση εξέλιξης.

Η εικόνα μας αφορά το τι είμαστε και η ομοίωση το τι μπορούμε να γίνουμε.