Η ιστορία της ανθρωπότητας είμαι εγώ. Υπάρχουν αυτές οι τρείς έννοιες: ιστορία, ανθρωπότητα, εγώ. Μπορώ να τις ερμηνεύσω; Με ποιον τρόπο; Ίσως με την αποστασιοποίηση, σαν παρατηρητής.
Η ροή του χρόνου δημιουργεί μια ευθεία η οποία στο άλλο άκρο της έχει το εγώ. Και η ευθεία ονομάζεται ανθρωπότητα. Η σχέση μεταξύ της ιστορίας και της ανθρωπότητας εξαρτάται από το εγώ.
Τί σημαίνει να είσαι γόνιμος; Να έχεις προϋποθέσεις περαιτέρω εξέλιξης...
Συνεχώς στην δημιουργία υπάρχει μια αναγέννηση και κάθε φορά τα πάντα εκτινάσσονται. Ο,τιδήποτε υπάρχει μέσα στον άνθρωπο χρειάζεται την διαδικασία της γονιμότητας η οποία δημιουργεί την αναγέννησή του.
άνθρωπος συν άνθρωπος ίσον Άνθρωπος. Εδώ έρχεται η αλήθεια ότι μόνος δεν γίνεται να μετέχει της δημιουργίας συνειδητά, χωρίς την επικοινωνία, χωρίς την σχέση, χωρίς το μαζί. Κύκλος είναι η διαδικασία της ζωής. Επιβεβαιώνεται ο κύκλος, η σχέση είναι η μαρτυρία και έτσι δημιουργείται η δυναμική, η συχνότητα.
Η ασάφεια και ο κίνδυνος αλλοιώνουν την πορεία του ανθρώπου. Ποιος μπορεί να απαντήσει (στις προκλήσεις των καιρών) χωρίς την έπαρση ότι τα γνωρίζει όλα; Χάσαμε την πίστη μας στο Θεό; Γιατί τόση φασαρία και φόβος που δηλώνει απιστία; Αυτός που πιστεύει ότι τα γνωρίζει όλα, ας δράσει. Αλλιώς, δεν έχει σημείο διαφυγής, δεν δέχεται έμπνευση και βοήθεια από το ανώτερο.
Το ανώτερο μας διαπαιδαγωγεί συνεχώς και μας βεβαιώνει ότι όπου δεν υπάρχει ενότητα, δεν υπάρχει σχέση αλλά χάος. Ας μην σοκαριζόμαστε κι ας μην προσπαθούμε να αμυνθούμε για τη διατήρηση της αμφισβήτησής μας. Ας αφήσουμε να αναδυθεί από τα βάθη της καρδιάς μας ένας ψαλμός ευχαριστίας: «Σ΄ευχαριστώ Κύριε διότι με έθεσες πλάϊ σε πηγή υδάτων στο μέσον άνυδρης γης…»
Η συναισθηματική αγάπη όταν γίνει κατανοητή, δηλαδή όταν αναγνωριστεί το εγώ ως αδελφός και όχι ως κυρίαρχος δυνάστης, οδηγεί στην αισθηματική αγάπη. Σπάει τα όρια της λογικής και ανοίγει δρόμο προς το νου και την καρδιά. Κατανοεί ο άνθρωπος ότι το εγώ τον θέλει περιορισμένο, ενώ ο νους και η καρδιά οδηγεί στην κατανόηση του «πορεύεσθαι εν ειρήνη»…
Υπάρχει μία δράση η οποία βεβαιώνει και ταυτόχρονα πραγματώνει την ανάγκη για πορεία. Με την πορεία δεν εννοεί κανείς ότι στέκεται σε μία κατάσταση. Πορεία σημαίνει αντιμετώπιση όλων των εμποδίων, μετακίνηση και αναβαθμισμένη αλλαγή της μέχρι τότε πραγματικότητάς του. Μιας πραγματικότητας που παλεύει ανάμεσα στο αιτιατό και στο αίτιο χωρίς να βρίσκει σημείο συνάντησης.
Εάν αυτό το μαζί που αντιλαμβάνεται βασίζεται στην τυφλή εξάρτηση και στον φόβο, τότε αυτός ο δάσκαλος δεν τα κατάφερε...
Εάν ο μαθητής αναπτύσσει και συναλλάσσεται μόνον με χαμηλές συχνότητες και χαϊδεύει άλλες φωνές μέσα του, τότε αυτός ο δάσκαλος δεν τα κατάφερε...
Εάν ο μαθητής βιώνει την αγάπη του δασκάλου, τότε συνειδητοποιεί την Αγάπη στην κατάσταση της ενότητας και την δυνατότητα να λέει το "είμαστε ένα".
Πύρινες οι γλώσσες, πύρινος ο ΛΟΓΟΣ.
Ο Λόγος απευθύνεται στο Νου και στην καρδιά που κατήργησαν τον διαχωρισμό και εγκατέστησαν την ενότητα . Η προσέγγιση που κάνουμε στο πύρινο του Λόγου δεν γίνεται να είναι συναισθηματική. Οφείλει να είναι η ύψιστη κατάσταση του Δέους.
Αφήστε τη χλιαρότητα στην άκρη. Είναι η συνέπεια του συναισθηματικού σας βολέματος. Και το χειρότερο που θα προκύψει είναι να χάσετε την Δύναμη της προσέγγισης.
Το Φως είναι η Φωτιά από όπου αποσπάται η σπίθα που ανάβει το καντήλι μέσα σας.
Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε στο Άγιο Πνεύμα;
Το Αγ. Πνεύμα είναι ο Νους του Συντονισμού, είναι η Δύναμη της θεραπείας του διαχωρισμού, είναι η απάντηση του Θεού στον διαχωρισμό.
Θεραπεία είναι όταν δύο νόες αντιλαμβάνονται την ενότητα τους και χαίρονται. Τότε ακούγεται το "εδώ είμαι Κύριε"
. Η απάντηση του ανθρώπου βεβαιώνει τον συντονισμό και την δύναμη που προκύπτει από την αφύπνιση του. Και η αφύπνιση μαρτυρείται από την ταπεινότητα που καταργεί τον λήθαργο και εγκαθιστά το βωμό μέσα του. Εκεί η σπίθα της Ζωής. Τότε έχει Δύναμη η Προσευχή. Τότε αποδίδει ο άνθρωπος. Τότε Χαίρεται. Τότε ευγνωμονεί. Τότε αναφέρεται στο Πάτερ ημών.
Ο άνθρωπος χαίρεται όταν ζει την ενότητα και όχι τον διαχωρισμό.
Το Άγιο πνεύμα είναι η Δύναμη που έρχεται από τον Θεό!!!
Η ευγνωμοσύνη είναι μια έννοια στην οποία μπορείς να προσδώσεις μόνον υψηλά νοήματα. Όμως, ο άνθρωπος, μπορεί να την προσεγγίσει με δύο τρόπους: ή να την απομονώσει και να την ευτελίσει ή να γίνει γι΄αυτόν η κλίμακα που θα τον οδηγήσει σε νέες πνευματικές λήψεις.
Προσεγγίζουμε την ευγνωμοσύνη ως συναίσθημα ή ως αίσθημα; Αν ισχύει η πρώτη προσέγγιση, τότε οι εκδηλώσεις μας είναι συναισθηματικές. Δηλαδή μπορούμε την μια να ευχαριστούμε και την άλλη να οργιζόμαστε ή να αδιαφορούμε. Να έχουμε μια κατακερματισμένη ευγνωμοσύνη.
Η λογική χειρίζεται με υπολογισμό τη σχέση μας με τους άλλους, έτσι ώστε την μια να ευχαριστούμε και την άλλη να απορρίπτουμε Θα ακολουθήσουμε, λοιπόν, τη λογική των προσωπικών κινήτρων και θα εμφανίσουμε μια ψευδή κατάσταση, τετριμμένη, περιστασιακή και άνευ αξίας δηλαδή ουσίας;
Για την ισορροπία χρειάζεται η γνώση των νόμων, για την αφύπνιση χρειάζεται καρδιά και νους...
Αν κάποιος δεν κατάλαβε ότι οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί όλα αυτά τα χρόνια στον εαυτό του, συνέβησαν ανεπαισθήτως, και προσπαθεί αυτές τις αλλαγές να τις ερμηνεύσει και να τις αξιολογήσει, τότε έχει χάσει το δρόμο του.
Δεν μπορείς να πεις ήρθα για να αφεθώ, αλλά «ήρθα για να αφεθώ μαζί σου». Στην άφεση, αν είμαι μόνος, σημαίνει ότι πάλι χάνω το δρόμο μου. Αν δεν αφεθούμε μαζί στο Θεό δεν Εν…υπάρχουμε. Η αλαζονεία ξεκινά και γίνεται παγιωμένη κατάσταση όταν πεις ΕΓΩ αφήνομαι στο Θεό.
Οι άνθρωποι πλέον είναι ελεύθεροι, ελεύθεροι να ακολουθήσουν την οδό που οδηγεί στη δική τους ανάσταση. Αυτός ο δρόμος είναι και ήταν από πάντα. Όλα έγιναν για να βιώσει ο άνθρωπος τη σχέση του με τον Πατέρα του.
Όταν προσπαθούμε να κάνουμε μία γέφυρα, πρέπει να ξέρουμε ότι η διάβαση είναι εφικτή…
Κάθε γέφυρα είναι η καρδιά,
κάθε καρδιά είναι ο λόγος,
κάθε λόγος είναι ο Χριστός
και ο Χριστός οδηγεί στον Πατέρα…
Η Ανάσταση του Κυρίου έλαβε χώρα και δίδαξε ότι η γέφυρα, η κάθε γέφυρα, είναι εδώ, η διάβαση είναι εφικτή και συ αξίζεις να την περάσεις…
Μετά την προδοσία, το φως το αληθινό…
Μετά τις ενοχές, η ενότητα, η χαρά, η ειρήνη…
Μετά τις αμφιβολίες και τα άσκοπα διλήμματα, η βεβαιότητα…
Μετά την ανασφάλεια, η αγκαλιά του Κυρίου…
Ο άνθρωπος είδε, έζησε και είπε: «Κύριε, εσύ είσαι ο Θεός μου»
και Εκείνος λέει: «σήμερον μετ’ Εμού έση εν τω παραδείσω».
Καλή Ανάσταση!
Η πίστη έρχεται να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της λογικής μας. Αρχίζει η βεβαιότητα ότι όλα είναι εφικτά...
Η λογική θεωρεί τον άνθρωπο ένα γήινο πλάσμα. Η πίστη βεβαιώνει ότι είναι ένα τέλειο συμπαντικό ον...
Προσεύχομαι για να δεχθώ την Αλήθεια και όχι για να την εξηγήσω…
Σιωπή...Και εσωτερικός διάλογος που δεν ταράζει την αρμονία, την τελειότητα της Δημιουργίας....
