Από την ασάφεια στην σαφήνεια...

Είναι δύσκολο να εκπαιδευτεί ένας άνθρωπος που είναι ανάμειξη της ασάφειας και της σαφήνειας. Πρέπει να κάνουμε τις δυνατότητές μας έτσι ώστε να συνδέονται με την σαφήνεια. Ακόμα και η τεχνητή νοημοσύνη εμπεριέχει σαφήνεια και ασάφεια.

Η δική μας θέση ποια είναι; Του κριτή, του κρινόμενου του σοβαρού, του μη σοβαρού; Κάθε παραβίαση του «πιστεύω» που πιστεύουμε ότι έχουμε, δημιουργεί ένα παράσιτο. Αυτό που το εστιάζουμε, όσον αφορά την προσωπική μας στάση στα πράγματα;

Το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» πρέπει να γίνει «ξέρεις ποιος είσαι εσύ;». Αν γίνει, υπάρχει ελπίδα να γεφυρώσεις το ασαφές με την σαφήνεια. Τα πάντα ρει, αλλά πού; Στο φως ή στην αταξία; Ποια είναι η δική μας συμβολή στην ιδέα της Αρμονίας; Ας κάνουμε σιωπή γιατί αλλιώς θα έρθει κάποια στιγμή που όλα θα σιγήσουν.

Έχουμε μια ευκολία να κρίνουμε για να μην προλάβουν να μας κρίνουν οι άλλοι, δηλαδή να προλάβουμε να τους κατατροπώσουμε. Αν δεν πάρουμε θέση στα πράγματα, η κριτική μας είναι η εγκαθίδρυση μιας ασάφειας που έχει να κάνει με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Μάθε να λες «να μάθω ποιος είσαι εσύ για να οριοθετήσω με αγάπη το ποιος είμαι εγώ»…

Να έχουμε σαφήνεια στη σκέψη, στα αισθήματα. Δώστε τα να τα καταλάβουν οι άλλοι. Αλλιώς η συνέπεια είναι ένα όνειρο…

Για να υπάρξει σχέση πρέπει να υπάρχει σαφήνεια ως προς τη συνύπαρξή μας. Συνύπαρξη…Η ύπαρξη συν Ένα…Η ανυπαρξία είναι πλην ένα. Το συν εξελίσσεται. Το πλην καταρρέει. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει αυτή είναι η πραγματικότητά μας.

Υπάρχουν στοιχεία στην ιστορία μας που το βεβαιώνουν αυτό, αλλά έχουμε μηχανισμούς και τα αγνοούμε. Όσο κι αν λέμε ότι η Ενότητα σώζει, υπάρχουν στοιχεία διαχωρισμού.

Το Εν είναι πάντα Εν. Ό,τι απορρίπτεται όμως είναι ανύπαρκτο. Ύπαρξη ή ανυπαρξία; Ανυπαρξία με την έννοια ότι δεν έχω τη δυνατότητα να συλλάβω τη ζωή, να την κατανοήσω…

Να πάψει η ασάφεια, γιατί υπηρετεί την διαίρεση, το τίποτε, το έλασσον. Η σαφήνεια σε εντάσσει στη δημιουργία, όπου το Εν είναι εμφανές..

Ο ευτελισμός των εννοιών οδήγησε στην αντίληψη ότι υπάρχει το κακό. Η δυνατότητα του ευτελισμού προκύπτει από την έλλειψη γνώσης και επίγνωσης. Γι΄αυτό η σκέψη δεν είναι συντεταγμένη αλλά ασαφής…

Ποιος μπορεί να λέει τυπικά «ευχαριστώ» και να μην αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί στον εαυτό του; Αυτός που δεν αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει γι΄αυτά που λαμβάνει, είναι ασαφής, έχει τα δικά του συμφέροντα. Και προετοιμάζει χώρο και για τη δική του μοναξιά. Είναι εκτός του Ενός…