Η γλώσσα του φωτός

Αναφερόμαστε στο Φως και μάλιστα με συγκίνηση και βεβαιότητα ότι το φως είναι Θεός.

Θέλω να σας ρωτήσω: για σας τι σημαίνει Φως;

Σκέφτομαι τις απαντήσεις που θα καταθέσει ο καθένας σας. Τις ξέρω. Και είναι υψηλού επιπέδου. Όμως  γνωρίζουμε ότι έρχονται από το εγώ μας και όχι από τον Εαυτό, την υψηλότερη δυνατότητα μας. Διότι ο Εαυτός μας, η δημιουργία του Θεού, δεν απαντάει με αυτό τον τρόπο αλλά εκδηλώνει χωρίς λόγια. Είναι θεία αύρα,  είναι ενέργεια που διαχέεται και εμποτίζει το επίπεδο της γης, ελευθερώνει από τα άχρηστα, από τα ζιζάνια που φυτρώνουν στις ρωγμές της διάσπασης , που το κέντρο είναι πάντα η λογική του εγώ που ακόμα αναλύει αλλά δεν συνθέτει.

Το χειριστικό εγώ

Το εγώ μας χρησιμοποιεί, μας χειρίζεται. Και γι΄αυτό ξεσπάμε με το να γινόμαστε κι εμείς χειριστικοί. Έχουμε εκπαιδευτεί πάνω στο χειρισμό. Αν σταματήσουμε να είμαστε δεκτικοί σε ο,τιδήποτε χρησιμοποιεί το εγώ για να μας δεσμεύσει, τον φόβο, την ανασφάλεια, την χαμηλή αυτοεκτίμηση, αν πάψουμε να το αναμεταδίδουμε, τότε παύει και ο χειρισμός από το εγώ και αρχίζει η ελευθερία. Είναι το πρώτο στήτω που σου επιτρέπει να αρχίζεις να βλέπεις και να διαπιστώνεις το εμείς. 

Είμαι ατελής;....

Όταν ό άνθρωπος λέει «είμαι ατελής» σε ποιόν απευθύνεται; Στο δίκαιο, στο σοφό, στο ηθικό, στο χρήσιμο;… Απευθύνεται στο εγώ του και έτσι δηλώνει ότι το επίπεδο της αντίληψής που έχει ως προς τον εαυτό του είναι ατελές. Υποπτεύεται την Νομοτέλεια αλλά βγάζει τον εαυτό του εκτός. Διότι, ατελής η αντίληψή του…Πώς, λοιπόν, να ονειρευτεί την ένταξή του στο Τέλειο;

Η Μητέρα από την αρχή του Κόσμου

Η Παναγία είναι η Μητέρα από την αρχή του Κόσμου. Όλη η αγάπη από όλες τις μητέρες από την δημιουργία του κόσμου εντάσσεται σε αυτό το σώμα, το Παν Άγιον. Όταν εισέρχεσαι στην αγκαλιά της, εισέρχεσαι στην αγάπη αυτή, στο σώμα το Παν Άγιον. 

Η αγάπη της μάνας είναι η Παναγία.

Το θάρρος και το ταξίδι της ζωής

Το θάρρος έχει κατοικία και η κατοικία ονομάζεται καρδιά. Το θάρρος είναι ιδιότητα της αγάπης αλλά είναι και δυνατότητα της αγάπης. Η αλήθεια θέλει θάρρος, η ευθύνη θέλει θάρρος, η πραγματοποίηση των ονείρων μας θέλει θάρρος, η ζωή βιώνεται με θάρρος.

Ό,τι και να κάνει ο άνθρωπος το θάρρος είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Έτσι μπορεί να νιώσει την χαρά. Η επιτυχία, η αυτογνωσία, η συγχώρεση, η επίγνωση, η ταπεινότητα προκύπτουν από αυτή την διαδικασία. Το θάρρος είναι το συστατικό που οδηγεί τα πράγματα στην φανέρωση τους, είναι εσωτερική δύναμη.

Η δύναμη που έχει ο άνθρωπος εσωτερικά μπορεί να βρίσκεται σε αδράνεια και έρχεται ό,τι λέμε θάρρος και την ενεργοποιεί. 

Ζήσε το ταξίδι κάθε του στιγμή…Όλα τα εμπόδια και κάθε χάρη άνωθεν. 

Χωρίς ταξίδι δεν υπάρχει προορισμός.

Συντονισμός και Θεία Χάρις

Ο συντονισμός βρίσκεται στον ίδιο τόνο με την αρμονία, με τις δυνάμεις αυτές που επιθυμώ. Είμαι στην ίδια συχνότητα, επικοινωνώ και κατανοώ…Έτσι δημιουργείται ένα προστατευτικό και απελευθερωτικό πεδίο, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος καλείται και συγχρόνως ωθείται να συντονίζεται συνεχώς.

Η αισθητική του ναι και του όχι

Το ναι και το όχι είναι εκφράσεις του ίδιου ερωτήματος. Εξαρτάται από την προσέγγισή σου. Και το ναι και το όχι έχουν την αισθητική τους, η οποία δεν έχει πρόσημο. 

Ο πολιτισμός του ενός δεν μπορεί να συγκρούεται με τον πολιτισμό του άλλου, γιατί τότε δεν θα ήταν πολιτισμός. Το κενά που έχει κανείς ως προς την κατανόηση του πολιτισμού του είναι που συγκρούονται.

Από τα στερεότυπα στο "ποιος είμαι"

Στερεότυπα έχει ο εγκλωβισμένος άνθρωπος. Προσεγγίζει τα πάντα με το βλέμμα που διαθέτει και δημιουργεί συνεχώς παγιωμένες αντιλήψεις. Δεν είναι σε θέση να δει την αλήθεια. Γιατί; Από τη στιγμή που φτιάχνει κουτάκια εγκλωβίζει μέσα σε αυτά τον εαυτό του και δεν είναι σε θέση να απαλλαγεί από τον «ιδρυματισμό» του γιατί δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει. Τον θεωρεί φυσική του πραγματικότητα. Ούτε είναι σε θέση να ερευνήσει. 

Χαρά και λύπη

Όποιος δεν περνάει την πύλη έχει λύπη. Η λύπη είναι παθητική κατάσταση που δηλώνει την έλλειψη συμμετοχής σε αυτό το οποίο σου προκαλεί λύπη και σ΄ εγκλωβίζει σε έναν στενό χώρο που σου φέρνει στενοχώρια.

 Η χαρά είναι πύλη. Ο άνθρωπος αφήνεται στη λύπη γιατί είναι αδιάφορος. Έχει αυτολύπηση γιατί ούτε δέχεται, ούτε παρέχει, ούτε αισθάνεται, ούτε βιώνει. Εκείνος που νοιάζεται, δρα δεν λυπάται…

Η συνειδητοποίηση της νομοτέλειας

Η συνειδητοποίηση της ύπαρξης οδηγεί στην συνειδητοποίηση της νομοτέλειας. Ο άνθρωπος είναι ένα συγκρότημα, είναι νόμος και εκφράζει τη νομοτέλεια. 

Για να γίνει αντιληπτή η ύψιστη ύπαρξη του Νόμου έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο και είπε: «Ιδού η Νομοτέλεια, ιδού ο Νόμος, ιδού οι συνέπειες, ιδού η ευλογία».

Δεν υπάρχει δικαιολογία να μην γνωρίσει ο άνθρωπος τον άνθρωπο, διότι χάνεται έτσι η θεία σκοπιμότητα και η χρησιμότητά του στη δημιουργία.