Το χειριστικό εγώ

Το εγώ μας χρησιμοποιεί, μας χειρίζεται. Και γι΄αυτό ξεσπάμε με το να γινόμαστε κι εμείς χειριστικοί. Έχουμε εκπαιδευτεί πάνω στο χειρισμό. Αν σταματήσουμε να είμαστε δεκτικοί σε ο,τιδήποτε χρησιμοποιεί το εγώ για να μας δεσμεύσει, τον φόβο, την ανασφάλεια, την χαμηλή αυτοεκτίμηση, αν πάψουμε να το αναμεταδίδουμε, τότε παύει και ο χειρισμός από το εγώ και αρχίζει η ελευθερία. Είναι το πρώτο στήτω που σου επιτρέπει να αρχίζεις να βλέπεις και να διαπιστώνεις το εμείς. 

Το εγώ είναι πύλη...

Το εγώ είναι πύλη για να περάσει η ακτίνα του πνεύματος. Αν γίνει ένα φρούριο, το φως θα είναι πάντα εκεί αλλά δεν θα το συνειδητοποιεί.

Το εγώ το μόνο που μπορεί να ερωτευτεί είναι το εμείς. Το εμείς είναι το περιεχόμενο του εγώ. Αν δεν σπάσει αυτό το κέλυφος που δεσμεύει το εμείς, δεν θα μπορέσει να το συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος, γιατί μπερδεύει το αποτύπωμα με το δημιούργημα του Θεού, που είναι πνεύμα, ψυχή και σώμα. Έτσι προκύπτει το ανθρώπινο Ον για να φτάσουμε να κατανοήσουμε ότι το ανθρώπινο (εγώ) μπορεί να ερωτευτεί το Ον.

Ο λόγος του ανθρώπου

Βιώσαμε ότι το ρεύμα αποκαθιστά κάθε δυσκολία στην καθημερινότητά μας. Άρα δεν έχουμε φόβο. Διότι ο φόβος δηλώνει ότι δεν αγαπάμε αρκετά. Λίγο δεν φτάνει. Διότι λείπει αυτό το καθαρό φως που χαρίζει αγάπη… Και αυτό είναι η πληρότητα, η ασφάλεια.

Δεν ανησυχούμε γιατί δεν έχουμε χρόνο γι΄ αυτά. Δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε. Επιλέγουμε όχι την κακή παρέα του εγώ αλλά την αγκαλιά που δημιουργούμε για το εγώ. Η αγάπη εμπεριέχει Θεό. Και ο Θεός γελάει με το μίζερο εγώ. Δεν αγαπάμε επειδή αυτό μας διευκολύνει. Αγαπάμε γιατί η αγάπη μας εμπεριέχει.

Με τις σκέψεις δεν προσεγγίζεις το Θεό...

Μη σκέπτεστε… όχι πια!

Διότι το «εγώ» σκέπτεται γιατί θέλει να σταματήσει την άνοδο στο νου και την καρδιά, να σταματήσει την ζώσα επικοινωνία, θέλει να περιορίσει το εγώ στο εγώ! Όταν ο άνθρωπος θέλει την άνοδο, την αφύπνιση, τη σωτηρία του, την ελευθερία του, δε σκέπτεται… προσεύχεται, επικαλείται…

Ο άνθρωπος που επικαλείται το φως… δε σκέπτεται. Δρα. Η δράση έχει ένα χαρακτηριστικό: τη δημιουργία, τον αγώνα της απεγκλώβισης, το φωτισμό του…

Τι να σκεφθεί; Τα εδώ; Δηλαδή την καθημερινότητά του; Τα διλήμματά του; Να κάνει σενάρια;