Τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή
μας διαμηνύουν ότι η επανάληψη γίνεται καθεστώς και δημιουργεί κατεστημένο. Οι επαναλαμβανόμενες καταστάσεις, όσο καλοπροαίρετα κι αν είναι τα κίνητρα που
εμπεριέχουν, οδηγούν σε θεατρικούς ρόλους. Τους μαθαίνεις και τους υποδύεσαι
τόσο καλά που ξεχνάς τη δική σου πραγματικότητα και επιδίδεσαι στη φαντασίωση
των ρόλων.
Ο καθένας είναι ξεχωριστός. Όταν
αναγνωρίζει τη μοναδικότητά του τότε μόνον μπορεί και να την εντάξει. Αν όχι θα
συνεχίσει το θέατρο του παραλόγου, το ναι αλλά όχι. Η μίμηση έχει δύο σκέλη. Το
πρώτο: «θέλω να είμαι» και το δεύτερο: «δημιουργώ ένα πρότυπο χωρίς όμως να το
αναγνωρίζω αλλά μόνον να το χρησιμοποιώ». Όταν γνωρίζεις μόνον, έχεις κίνητρα
διότι μόνον το εγώ γνωρίζει. Όταν αναγνωρίζεις
τότε εντάσσεσαι και δεν δημιουργείς πρότυπα, αλλά δημιουργείς την
πραγματικότητά σου.
